Remoto por convicción

Séparannos uns 200 quilómetros, pero levamos dende a COVID traballando en remoto e funciona: creamos, debatemos, rimos e resolvemos problemas sen importar o sitio, o formato ou o lugar.

Cando nos atopamos, desfrámolo moito. Valoramos moito a maxia de vernos sen convertelo en obriga nin rutina.

Constuímos nosDeu cunha filosofía remota, asíncrona e deslocalizada.

Cremos que cada persoa debería poder vivir onde queira sen renunciar ao que lle apaixoa. Cremos no talento deslocalizado como referencia, inspiración e motor para que moitos territorios sigan vivos e con vida.

Traballamos así por convicción e non por moda.

Asíncrono por deseño

A nosa forma de traballar é asíncrona, flexible e autoxestionada. Cada persoa ten o seu ritmo: o importante non é cando traballas, senón que as cousas avancen e todo encaixe.

E si, hai tarefas e reunións que requiren sincronización. Non hai problema: o sentidiño sempre por diante.

Sabemos que o éxito de calquera proxecto depende dunha soa palabra: comunicación. É o talón de Aquiles de calquera proxecto, empresa ou relación, así que poremos o foco en coidala.

Presencial por desfrute

Aínda que somos remotos, o presencial impórtanos moito.

Non cremos na oficina por obriga, pero si nos encontros con intención: a de vernos, abrazarnos, compartir e rir.

Definimos un mínimo de xuntanzas presenciais para coidar o proxecto e a relación. E queremos aplicar o mesmo cos nosos clientes.

Porque o remoto dános liberdade, pero o presencial recórdanos que detrás de cada decisión hai persoas.

Para nós, o éxito non son números nun Excel, pero tampouco nos imos enganar: a pasta importa. Sen ingresos non hai negocio, non hai liberdade e sen negocio tampouco hai cambios.

O económico

A curto prazo, queremos xerar o suficiente para:

• Validar que isto funciona
• Pagar as facturas
• Vivir mellor

En dous anos, o noso obxectivo é ter un salario similar ao que teríamos por conta allea, pero sen obsesionarnos tampouco nin cos tempos nin cos cartos. Ao final, a clave é poñelo en balanza xunto ás outras métricas.

A ambición é comedida: queremos vivir mellor que por conta allea. Máis liberdade, máis flexibilidade, máis diversión e, por que non, mellores salarios.

O que non cabe nun Excel

O éxito non remata nos números. Para nós tamén significa:

• Poder elixir con quen e en que traballar.
• Sentir que o que facemos nos motiva e nos ilusiona.
• Manter a liberdade para experimentar e aprender.
• Non perder a amistade nin as ganas de falar do futuro.
• Crear unha contorna onde a xente queira colaborar con nós.
• Onde a nosa familia estea orgullosa e presente no camiño.

En definitiva, ter un negocio sostible e rendible que nos dea liberdade, nos faga felices e nos permita vivir mellor que por conta allea. Queremos vivir o presente, estar orgullosos do pasado e mirar ao futuro coa ilusión dun neno.

En nosDeu non nos gusta gardar as cartas debaixo da mesa. A transparencia, para nós, non é só mostrar números ou publicar un informe: é contar a historia completa, co bo e o malo, para que outras persoas poidan aprender, inspirarse e mesmo evitar os nosos erros.

Non somos expertos no build in public, e iremos aprendendo sobre a marcha, pero xa comprobamos que abrir procesos e compartir aprendizaxes aporta claridade interna e valor externo. Cando sabes que o que fas se vai contar, pensas mellor, argumentas con máis coidado e te comprometes máis coas túas propias decisións.

Build in Public

Non chegamos a esta filosofía por casualidade.

Na comunidade Datola levamos anos facendo rendición de contas, e onde máis se nota é na organización da La Datolada onde ao finalizar o evento** mostrar os números ** converteuse en toda unha liturxia: reforza a confianza da comunidade e pon en valor o que realmente custa organizar algo.

Tamén nos inspiraron exemplos como:

• O build in public de Juan Miqueo.
• Os partes de guerra de Manfred.
• A rendición de contas da Tarugo.
• O handbook de PostHog.
• O handbook de Significa.co
• A transparencia radical de Buffer, que non só mostra datos, senón tamén o por que das súas decisións: Movemento pola transparencia e Por que a transparencia importa.
• Os salarios e os datos en aberto de cal.com.
• O movemento Open Startup.

Que significa para nós construír en público

Para nós, construír en público significa:

• Contar as cousas boas e as malas, non só as bonitas.
• Mostrar números, pero tamén contexto e aprendizaxes.
• Abrir debates e pedir feedback, aínda que non sempre sexa cómodo.
• Inspirarnos noutros e deixar que outros se inspiren en nós.

Á hora de compartir, non temos aínda claros nin a forma, nin o formato, nin a canle: iso irase vendo e madurando co tempo.

O que si temos claro é que sempre che contestaremos a calquera pregunta que teñas e que a transparencia se contaxia. ---FILE END---

En nosDeu, os nosos valores non son só palabras nunha páxina: son a forma en que tomamos decisións e nos relacionamos con quen nos rodea. Sérvennos para aliñarnos entre nós e telos escritos facilítanos este proceso.

Sobremesas longas

As mellores ideas## Espazos de aire

Cremos no valor do que bautizamos como espazos de aire: encontros, maioritariamente por videochamada, que se alongan para falar de todo menos de traballo. Son momentos onde a axenda se aparca e a conversa se move libremente por ideas, anécdotas e reflexións persoais.

Porque para que as cousas funcionen, hai que investir tempo en crear relacións, e ese tempo é a graxa que necesita a nosa máquina social para que as cousas terminen saíndo, para que xurdan ideas de forma natural e para que se sinta o apoio cando de verdade faga falta.

Non compartimos esa visión de empresa, na que unha reunión de catro persoas durante unha hora se calcula como un simple custo de persoa por hora. En nosDeu, ese tempo gustamos de velo como un investimento na cohesión, confianza e creatividade do equipo. Pode que non teña un retorno inmediato en facturación, pero si o ten na calidade do traballo, as ideas que nacen e a forza do equipo.

A familia

Non se pode falar do colectivo sen falar da familia. E "familia" non sempre significa o mesmo para todos: pode ser a túa parella, os teus fillos, a túa nai, un amigo que sempre está aí...

En nosDeu sabemos que construír algo xuntos tamén significa coidar de quen nos sosteñen fóra do traballo. A familia, en calquera das súas formas, é ese círculo que nos dá perspectiva, apoio e sentido cando o día a día se complica.

Haberá momentos de equilibrio e momentos de caos. Semanas nas que sobrará tempo e outras nas que non abonda para todo.

Por iso, coidar da familia é para nós un piar fundamental, tan importante que a saúde da mesma é un KPI clave á hora de ponderar o éxito.

Porque, se non somos capaces de coidar dos nosos, como imos coidar dos clientes ou dos proxectos?

Persistir

Unha retirada a tempo pode ser unha vitoria, pero a maioría das cousas importantes requiren constancia. Sabemos que o cemiterio de ideas, blogs, podcasts e side projects que non superan os tres meses é enorme, e moitas veces non por falta de recursos, senón por falta de persistencia.

Persistir non significa avanzar á tola: significa apoiarse na rutina e nos hábitos que nos manteñen en marcha mesmo nos días grises, cando a motivación non aparece. É seguir empurrando, adaptando o rumbo cando fai falta e dándonos o tempo suficiente para descubrir se algo realmente funciona.

Queremos chegar o bastante lonxe como para poder dicir, con certeza: tentámolo. Aínda que o resultado non sexa o esperado.

Por amor á arte

Algúns dos nosos proxectos máis valiosos non naceron cun plan de negocio nin coa promesa dun retorno inmediato, senón da pura paixón por facer algo que nos importaba. Foron esas ideas sen expectativas, feitas por amor á arte, as que, co tempo, nos regalaron as aprendizaxes, as conexións e as oportunidades máis inesperadas.

Un deses proxectos, Datola, é quizais a semente de que hoxe exista nosDeu. E máis alá desta propia existencia, seguímolo coidando porque é un bo recordatorio de que non todo o valioso se mide en euros.

Porque, se só fixeramos o que ten un retorno claro, cantas historias incribles estariamos perdendo?

A comunidade Datola

A comunidade Datola é unha das nosas raíces máis profundas. En nosDeu temos moi claro que vai moito máis alá das persoas que forman parte do equipo organizador, sexan Brais, Eva ou calquera outra. Pertence a todas as persoas que a fixeron crecer co seu tempo, o seu coñecemento e a súa enerxía.

Non a usaremos como ferramenta comercial nin poremos en risco a súa sustentabilidade por intereses propios.

Son dous proxectos distintos, unidos pola filosofía do colectivo e polas persoas que cren que compartir fai que todos avancemos.

As relacións e o humano

Nacemos en tempos da intelixencia artificial, da automatización e de revolucións tecnolóxicas que avanzan a un ritmo vertixinoso. Pero temos claro que o futuro só será mellor se pon ás persoas no centro, se a tecnoloxía potencia o humano en lugar de desprazalo.

E como dicía aquela newsletter de Datola:

A boa IA non substitúe: sostén. Non arrefría: amplifica. O humano non se automatiza, poténciase.

As relacións son a base de calquera proxecto. Non se constrúen só en reunións de traballo, senón nas conversas fóra de guion, nas risas compartidas, nos xestos pequenos e no apoio mutuo cando as cousas se complican.

Cremos que as ferramentas poden facer moito, pero son as persoas as que marcan a diferenza. Investir tempo en crear e coidar relacións non é opcional para nós: é a base que nos permite que as ideas crezan, que os proxectos sobrevivan e que o traballo teña sentido.

Porque, por moi brillante que sexa unha estratexia, sen confianza e sen vínculos humanos, as cousas non se executan, non transcenten.

Compartir é vivir

En nosDeu cremos que as ideas e o coñecemento crecen cando se comparten. Non se trata só de publicar ou ensinar, senón de abrir procesos, mostrar aprendizaxes e recoñecer erros.

Compartir constrúe confianza, acelera a aprendizaxe e deixa pegada máis alá dun proxecto. Non buscamos a perfección: buscamos que o que sabemos poida inspirar ou axudar a alguén, agora ou no futuro.

E se fose pouco, cremos con firmeza que o que damos, sempre volve con creces.

Fai cousas e pasan cousas

Un dos nosos mantras.

Porque cada pequeno paso abre a porta a novas conexións, aprendizaxes e oportunidades que non chegarían doutra forma. Moverse, experimentar, probar, equivocarse e volver tentalo é a única maneira de que as cousas cambien.

Optimismo por obrigación

Días grises, chuviosos. FOMO por todas partes. Outra onda que pasa e non collemos. O diñeiro que non chega, horas e horas investidas en burocracia, xente pesimista arredor...

Poderiamos seguir coa lista ata o fin dos nosos días. Precisamente por iso, eliximos equilibralo cunha mirada optimista cara ao futuro, cara á vida e cara ao presente.

Sexa cal sexa o golpe, buscamos sempre o lado positivo, tanto no profesional como no persoal. Non é inxenuidade, é supervivencia.

O optimismo mantennos vivos, ilusionados e con enerxía para seguir facendo cousas.

Non te esquezas de xogar

Proba cousas. Equivócate. Rompe as regras e ri un pouco das contradicións.

En nosDeu cremos que non todo ten que ser serio nin seguir un plan perfecto. Ás veces, as mellores ideas aparecen cando te saes do guion, mesturas cousas que non encaixan do todo ou te permites facer algo porque si, porque che apetece.

Xoga coma un neno: con curiosidade, sen medo ao erro e coa liberdade de inventar as túas propias regras. Non buscamos a rareza pola rareza, senón abrir ocos para experimentar e ver que pasa.

Porque se todo o mundo xoga coas mesmas regras, os resultados serán sempre os mesmos.

E por se fose pouco, din que é imposible competir coa xente que se divirte facendo o que fai.

Nós queremos xogar.

De meme a identidade de marca

O da vaca naceu como un meme.

Un adhesivo de WhatsApp, unha broma que nos facían os amigos...

Comezamos a xogar con ela, a poñerlle frases, a usala.

E, sen darnos conta, converteuse no noso lazo común, un símbolo de identidade, conexión e un símil coa nosa historia familiar.

Comezounos a molar.

Servía como chiscadela á comunidade, ao rural, e ademais, sexamos sinceros, toda empresa que mola ten unha mascota. Para nós hai poucos animais que evoquen tanto como unha vaca.

De aí tamén xurdiron as primeiras frases internas, os primeiros gags. Algunhas xa convertidas no primeiro merchan:

Pénsase e datos.

Muuuitos silos que romper.

Muuuitos datos que rumiar.

Tomámonos en serio o que facemos, pero tamén nos gusta rirnos de nós mesmos. Represéntanos porque, como ela, rumiamos antes de actuar. Ás veces nos mandamos a pacer, e outras, simplemente disfrutamos pacendo.

A idea nunha sobremesa

Todo empezou como empezan moitas ideas: nunha sobremesa longa, desas sen présa, onde se fala un pouco de todo. Entre cafés, cañas, risas e algún que outro: imaxinas se…?, volvía unha e outra vez a mesma fantasía: montar unha cooperativa.

Non para traballar máis, senón para traballar mellor, ou polo menos ao noso xeito. Non para facelo sós, senón para facelo en conxunto.

O punto de inflexión

Despois de máis de dez anos colaborando en distintos proxectos e roles, acumulando aprendizaxes, pero tamén desgaste e a sensación de que as ideas podían voar máis rápido ou voar diferente, chegou o momento.

Dous feitos acenderon a chispa definitiva: o despedimento de Eva en Empathy e unha preoferta a Brais dunha recoñecida empresa de produto.

Lonxe de frearnos, esas circunstancias fíxonos reflexionar e preguntarnos: E se agora si é o momento? Esta vez, en lugar de quedarnos coa ilusión e o soño, decidimos dar o paso.

Cunhas cantas xuntanzas e reunións de por medio foi como naceu nosDeu.

A comunidade

Aínda que empezamos dous, sempre soubemos que a forza de calquera proxecto está na comunidade, nas relacións e nas conexións que se xeran.

Cremos que se ao veciño lle vai ben, a nós tamén. E canto máis saiba, mellores serán as súas preguntas e as súas respostas.

Pensamos que colectivo non significa necesariamente presencial nin local, senón conectar e colaborar máis alá das distancias físicas. Cremos na forza dos grupos que, aínda que reducidos, actúan con intención e xeran cambios reais, e máis nesta época.

Ás veces abonda cunha acción concreta para desatar ese efecto bolboreta capaz de transformar algo, un algo do que moitas veces nin sequera somos nin seremos conscientes.

Espírito colectivo do que estamos seguros que impulsa tanto á sociedade como ao propio nosDeu, e é, e será sempre, o corazón de todo o que facemos.

Das conversas á cooperativa

Pode resultar curioso ter que explicar isto, pero a verdade é que nolo preguntan moito. Por que unha cooperativa? Por que non unha empresa "convencional"?

A decisión non é o resultado dun plan estratéxico, senón de moitas horas de conversa. Tras eses primeiros anos nos que nos coñecemos, pasabamos horas falando e intentando solucionar os típicos problemas do mundo: laborais, persoais…

Ratos longos, reconfortantes e cheos de ideas. Algunhas quedaban na conversa e outras terminaban converténdose en proxectos reais, como Datola ou, agora, nosDeu.

Naquelas conversas sempre repetiamos o mesmo: outra forma de facer as cousas era posible. Unha forma distinta de entender o traballo, o tempo, o impacto e o valor, tanto na empresa como nas nosas propias vidas.

E aí sempre había unha persoa, Antonio, que renxía por todo, debatía ata a saciedade e, cun corazón inmenso, dicíanos:

Chámase cooperativa, e é unha forma de loitar contra o capitalismo desapiadado.

Aínda que tamén nos gusta velo como di José Luis Antúnez:

O capitalismo, cando se fai ben, é o mellor dos humanismos.

Eleximos ser cooperativa porque non buscamos optimizar beneficios, senón vivir ben do noso traballo, con flexibilidade e autonomía. Porque cremos que os proxectos funcionan mellor cando quen os fan tamén son parte deles.

Non todo o mundo ten que sentirse parte disto para traballar con nós, pero se alguén quere selo, se encaixa e comparte a forma de ver as cousas, poderá formar parte dunha forma ou outra.

Durante o camiño cara a esta decisión atopámonos con moito ceño engurrado e escoitamos bastante comentario:

Se ninguén o fai, será por algo.

Do tópico ao orgullo

E, como non, algún que outro comentario, en ton despectivo, ao asociar erroneamente cooperativismo con mundo rural:

Ides vender penso? Viño?

Todo iso reforzou aínda máis a nosa idea de seguir adiante. Porque non queriamos lanzarnos a esta piscina para, ás primeiras de cambio, acabar facendo o mesmo contra o que predicabamos.

Igual que unha das nosas fortalezas é tender pontes e romper silos, por que non empezar tamén rompendo estereotipos e prexuízos?

E sobre todo sentir moito orgullo do rural **que é **onde nacemos, criamos e vivimos.

Desa rin-tin-tín naceu unha forma de diferenciarnos, que nos representa e da que nos sentimos orgullosos.

Oxalá que, incluso quen nunca traballen con nós, se acorden de nosDeu por algo disto: polo de cooperativa, polo rural, por construír comunidade ou simplemente por intentar facer as cousas doutra maneira. Pero, ao fin e ao cabo, un quere que se acorden.

Buscando o nome perfecto

Partindo da base de que todos os nomes molóns xa están pillados, e de que non existe un nome perfecto, empezamos por aceptar a realidade: esa mesma que, como fillos, nos fai renegar algún día do nome que nos puxeron os nosos pais e que, como pais, nos leva horas e horas discutir sen atopar o nome perfecto para os nosos fillos.

Así que, sabendo que non ía chover a gusto de todos, fomos ao práctico. Buscabamos que o nome cumprise unhas cantas cousas:

• Que fose breve.
• Que estivese dispoñible en dominio .com.
• Que puidese abreviarse tipo nosd.eu.
• Que fose pronunciable sen dificultade por fillos, nais e avoas.
• E que, polo menos na teoría, non tivese connotacións negativas.

Despois dunha longa criba, quedamos con tres opcións finalistas: Bequai, Anunai, nosDeu. Empezamos a pedir opinións, a escoitar o feedback de amigos, familiares e compañeiros.

Houbo risas, confusións e algún que outro:

non hai nada mellor?

Houbera ou non algo mellor, tras un mes dándolle voltas e valorando opcións, as coincidencias ou o destino quixeron que unha das primeiras fose tamén a elixida.

Unha noite de San Xoán

A idea do nome xurdiu unha noite máxica de San Xoán, entre o cheiro a fogueiras, sardiñas e cervexas.

E se nos chamamos nosDeu?

O nome non se decidiu esa noite, pero naceu así. Quedou flotando, e co tempo foi tomando forma ata converterse no elixido.

Naceu sen significar nada concreto: un lenzo en branco, un punto de partida aberto ao que poderiamos ir dándolle sentido e forma co tempo.

E que significa entón?

Se hai que buscarlle unha lectura, unha descomposición, quizais poidades velo así:

• O nos, de nós ("nosotros" en galego).
• O deu, de dar. Aínda que sempre houbo quen o viu como algo de deuses, e tampouco nos desgusta.

Ao final, nosDeu pode ser iso: unha palabra que non di moito ata que a enches de vida.